Powered By Blogger

sobota, 10 listopada 2012

Jesienne serca

Jeszcze trochę kolorów z listopadowego ogrodu. Mimo porannych chłodów, krzew pięciornika nie zakończył kwitnienia.
Dodałam w poniedziałek - 12 listopada 2012 r. Parę fotografii z wczorajszej wędrówki po Roztoczu. Modrzewiowa zapora ze złota przy wejściu na Bukową Górę.
Nie szukając - po drodze "same" się znalazły podgrzybki :)
Listopadowy pejzaż roztoczański... błogość i spokój.
Półdziki konik polski w typie tarpana o myszowatej sierści.
Przejście na tamtą stronę światła... taki metafizyczny efekt dają podświetlone słońcem trzciny na skraju lasu,  przed Stawem Echo.
... i moje cudne znalezisko - czarka szkarłatna w odmianie pomarańczowej (albo dzieżka pomarańczowa?), unikalny grzyb pod ścisłą ochroną.
Jesienne serca

Ostatnich liści złote kręgi
wirują w tańcu ponad ziemią
wiatr im przygrywa fugą tęsknic
nim się w ascezę brązów zmienią

świt zanurzony w mgliste biele
mróz cicho pełznie nad zagonem
zima się skrada coraz śmielej
w nagiej senności ogród tonie

lecz proszę, spójrz, nad horyzontem
odblask promieni błyszczy siłą
nam czas słoneczny się nie skończył
jesienne serca grzeje
miłość...

czwartek, 8 listopada 2012

To właśnie wtedy

Rozmaitości z listopadowego koszyka z mojego ogrodu (zdjęcia z minionej niedzieli). Modrzew w ognistych rudościach.
Rudbekia błyskotliwa...
... i rumian żółty nic sobie nie robią z późnojesiennych chłodów.
Berberys niczym płonący krzew Mojżesza...
... z purpurowymi, lśniącymi owocami i przebarwionymi liśćmi.
I dekoracja do porannej kawy - listopadowe bratki:)
To właśnie wtedy

Kiedy poranek stuka w okno,
gałęzie z wiatrem się zmagają,
nawet gdy świty w deszczu mokną,
wieczór odchodzi nieba skrajem,

w tańcu kolorów na jesieni,
w blaskach poświaty księżycowej,
gdy uśmiech w łzę się nagle zmieni
i masz minutę na rozmowę,

gdy złoty liść we włosach utknął,
ostatni bratek drży na trawie,
kiedy mi mówisz, że ci smutno
w szarym, pochmurnym listopadzie,

nawet gdy czasu mi brakuje,
chętnie zapadłabym się w ciszę,
gdy ciepłem słów mnie obejmujesz -
to właśnie wtedy wiersz się pisze. 

(na kanwie zasobów archiwalnych, zmieniony i uzupełniony) 

wtorek, 6 listopada 2012

Piękno w kamieniu

Ile piękna można spotkać na starych cmentarzach... prawdziwa galeria sztuki pod gołym niebem. Dzisiaj spacer po najstarszej lubelskiej nekropolii, położonej przy ul. Lipowej. Zdjęcia robiłam w minioną niedzielę, 4 listopada 2012 r.
Łabędzie zaklęte w kamień.
Zabytkowa cerkiew z 1901 r.
Kurhan carskich generałów i namiestników.
Odrestaurowany pomnik w części prawosławnej.
Na zabytkowych pomnikach alegoryczne postacie kobiet ze złamaną kolumną...
... i aniołów.
Tutaj lirnik i klęcząca kobieta. Lirnik z instrumentem stoi na skałce, ubrany jest w chłopską sukmanę, bufiaste portki i sznurowane łapcie. Jest starym człowiekiem z rozwichrzoną brodą, gestem prawej ręki pociesza klęczącą u jego stóp płaczkę, trzymającą rozwinięty arkusz z inskrypcją.
Doskonale zachowane XIX-wieczne zdjęcia na porcelanie.
Mogiła powstańców z 1863 r.
Cmentarz porośnięty jest wspaniałym starodrzewiem; klony, lipy, kasztanowce, brzozy, modrzewie, buki, jesiony... tu brzoza z ciekawą naroślą.
Jeszcze tyle złota zostało na klonach...
Piękno listopadowej jesieni, cisza i spokój, można spacerować, jak po parku.
Czasem na kamieniu przysiądzie i zagwiżdże kos.
Po starych drzewach buszują wiewiórki...
... po nagrobkach też.
Bez orzechów na cmentarz się nie przychodzi.:)
Stare cmentarze niejednokrotnie nazywane są galeriami sztuki na wolnym powietrzu. Tak można też powiedzieć o najstarszym lubelskim cmentarzu „Na Lipkach”. 
Cmentarz przy ul. Lipowej w Lublinie z ponad 200 letnią tradycją jest jedną z najstarszych i najpiękniejszych nekropolii w Polsce, został założony w 1794 r. Starszy jest tylko Powązkowski – o 4 lata – powstał w 1790 r.
Lubelski cmentarz stanowi ważny zapis historii Polski i Lublina, uwiecznionej w dziełach rzeźbiarzy i rzemieślników sztuki nagrobnej wielu pokoleń. Pierwszy trzymorgowy cmentarz zwany Starym powstał na gruncie wykupionym od Zgromadzenia Panien Brygidek Klasztoru Lubelskiego. W 1794 roku biskup chełmski i lubelski Wojciech Skarszewski wydał pozwolenie na założenie cmentarza, początkowo zwanego „na Rurach”. Wówczas ogrodzony był  drewnianym parkanem z murowanymi słupkami; ze wszystkich stron otoczony lipami, dlatego też z biegiem lat nazwany został „Pod Lipkami” lub "Na Lipkach". Od tamtego czasu wielokrotnie powiększany teren cmentarza zajmuje obecnie powierzchnię ponad 12 ha.
Zabytkowe walory nagrobków zadecydowały, że w 1985 roku cmentarz został w całości wpisany do rejestru zabytków.
Nie sposób wyliczyć mężów stanu, żołnierzy wojen i powstań narodowych, ludzi nauki i kultury, przedsiębiorców, działaczy społecznych, poetów, pisarzy, muzyków pochowanych na tym cmentarzu
Prace konserwatorskie prowadzone są od wielu lat, m. in. w oparciu o zbiórki pieniężne,  organizowane corocznie na cmentarzu w listopadowe Święta; w tym roku padł rekord;  kwestujący zebrali około 84 tys. złotych.  Dzięki takim akcjom uratowanych zostało ponad sto pięćdziesiąt nagrobków, zapobiegając ich degradacji; odnowiono 253 zabytkowe pomniki.

Kiedy kochamy, stajemy się nieśmiertelni i niezniszczalni, jak bicie serca, jak deszcz lub wiatr - Erich Maria Remarque

sobota, 3 listopada 2012

Przewodnia fraza

Dzisiejszy świt. Zmienność z minuty, na minutę...
Najpierw podświetlone złotem granaty i błękity...
... a potem już tylko różowości.
Przewodnia fraza

Życie wciąż głaszcze mnie po głowie,
jesienny wiatr nie rozwiał marzeń,
nie zawsze błękit gra rapsodię,
lecz z listopadem mi do twarzy.

Nie umiem nazwać tego wzniośle:
na pięciolinii moich wzruszeń
słoneczne myśli dźwięczą wiosną
nawet w zimowej zawierusze.

I choć czasami niebo płacze,
dyrygent zmienia partyturę,
melodia uczuć brzmi inaczej,
karminy w łzawość nut wplątuje.

I cóż, że milkną złote lśnienia,
nie straszne zimna mi powroty,
przewodniej frazy chłód nie zmienia -
kocham. Nikomu nie mów o tym... :)

czwartek, 1 listopada 2012

W listopadzie

W listopadzie

Ogrody spowite w zapach mokrej ziemi,
pod nogami chrzęści oszroniony dywan,
mchy obsiadły ciszą przydrożne kamienie,
noc pęcznieje w dobie, świty mgła okrywa.

Malarz wspomnień wzdycha czerwienią jarzębin,
białą korą brzozy wyznaczają drogi,
pośród rzędów sosen, w horyzontu głębi
klony wygaszają krwaworudy ogień.

Płatek śniegu usiadł na drzew niemym trwaniu,
wiatr w brzezinach szepcze pozłacaną mantrę,
chociaż rano znów się zimnym songiem zaniósł -
ciepło w twoich dłoniach i kwiatach chryzantem.

wtorek, 30 października 2012

Wariacje na temat...

Październikowa zima zaskoczyła nie tylko drogowców...  wszystkie zdjęcia zrobiłam w minioną niedzielę, 28.10.2012 r.
Moje róże w białych czapeczkach.
Pelargonie... ach,  jaki patetyczny kontrast:)
Marcinki pod pierzynką.
Dzwonek brzoskwiniolistny; ciepłe dni zachęciły go do powtórnego kwitnienia.
Wszystkie cztery pory roku na raz...
Istne pomieszanie z poplątaniem... to przecież krokusy jesienne, a nie wiosenne.
Droga do ogrodu... tak tu jeszcze zielono; zdawałoby się, że to kwitnący wiosną sad.
Pierwsza randka zimy z jesienią... na przystanku.
Ptasia stołówka pod białym okapem :)
Spacer na zalewem...
... i po lesie.
Złoto pod śniegiem...
... i na śniegu:)
Wariacje na temat... 
(bardzo dowolna parafraza wiersza „Na całej połaci śnieg” Jeremiego Przybory)

Na całym ogrodzie – śnieg,
Już marznie przechodzień – śnieg,
Nad wodą, na plaży
Zimowy pejzażyk – śnieg.

Na jesień, październik – śnieg,
Dozorców zbyt biernych – śnieg,
Na fiołki, na róże,
Banalność powtórzeń – śnieg.

Na romans za krótki,
Na stare półbutki,
Na wierszyk głupiutki,
Na wieczór bez ciebie,
Na chmury na niebie,
Na kocham! Choć nie wiem,
czyś w Kocku, czy w Łebie...

I nie ma już kwiatka,
Ta zima wariatka
Dziś nie chce na dłużej,
Więc wszędzie kałuże... kałuże...
kałuże... kałuże... kałuże...

***
Znów aura jest w stanie płynnym,
trwa koncert na cztery rynny,
cóż – żarcik jesieni
niewinny... (?)