Impresje codzienne

***(A jednak przyszła)

2012-01-29T09:16:00.012+01:00

(fotki Andrzeja)

***(A jednak przyszła)

A jednak przyszła. W okowach lodu
przestrzeń zamarzła w surowej ciszy,
pośród śniegowych gwiazd korowodów
wiatr na gałęziach sople kołysze.

Diamenty mrozu zimne i piękne,
szadź pobieliła skrzydła gawronom,
śnieg ostro skrzypi zmrożonym tętnem,
sen róż w chochołach słodko utonął.

A ja cię ciepłym wierszem ogrzeję,
choć świat w puszystych, białych kobiercach,
zimowy wicher nigdy nie zwieje
zapachu wiosny z mojego serca.

Drobiny radości

2012-01-28T09:49:00.004+01:00

Drobiny radości.

Gdzie tylko popatrzysz, są w zasięgu ręki,
czają się w promieniach wschodzącego słońca,
w aromacie kawy przy dźwiękach piosenki,
choć ostatnie liście dawno wiatr postrącał.

Siedzą w twym uśmiechu i pogodzie ducha,
dystansie do rzeczy, których nie dogonisz,
w każdym dobrym słowie, wystarczy posłuchać,
w pejzażach natury, w muzycznej symfonii.

W żarze pięknych uczuć, których czas nie zmienia,
nawet gdy już skronie leciutko ośnieżył,
w drgających na wietrze blaskach, światłocieniach,
w każdym dniu od nowa - tylko zechciej przeżyć.

Na strunie gitary

2012-01-27T06:17:00.007+01:00

Styczniowy zachód słońca

Na strunie gitary

Gdzieś pomiędzy jesienią i zimą,
strunom gitar cudownie czas sprzyja,
zanim w lodzie uczucia się skryją,
ich muzyką się szczelnie owijam.

Choć promieni zabrakło, chmur cienie,
wiatr gałęzie za oknem kołysze,
dźwięk gitary mi zabrzmiał wspomnieniem,
letnich nocy i dni w ciepła niszach.

Graj więc miły, radosną melodią,
niechaj nostalgia rozpłynie się w mroku,
w mroźnych dniach ja te dźwięki chcę podjąć,
z tobą zniknąć w muzyce obłoków.

(z archiwum komentarzy, zmieniony)

Nocne impresje zimą

2012-01-26T05:50:00.006+01:00

(fot. Andrzej)

Nocne impresje zimą

Jest północ. Powoli wyciszam bieg myśli,
wiatr szarpie gałęzie w latarni półcieniach,
doba zakończyła swój codzienny wyścig,
kalendarz z szelestem kartkę już wymienia.

Śnieg za oknem pokrył wszystkie dzienne sprawy,
a ja chciałam wiosnę do wiersza powplatać,
styczeń znów zaszalał mrozem niełaskawym,
szyby zaiskrzyły w lodowatych kwiatach.

Nim Morfeusz zamknie myśl w szybkich objęciach,
cicho tulę chwile i ciepłe rozmowy,
marzenia przychodzą po dziennym zamęcie,
mróz stajał... Choć ranek wstał znowu zimowy.

W koszyku z ogrodu

2012-01-24T05:59:00.007+01:00

W koszyku z ogrodu

Do ogrodu wspomnień codziennie przychodzę,
ten nie pisze wierszy, co go nic nie boli,
tu pejzaże myśli nie mają ogrodzeń,
z zielonych tchnień wiosny, zimowych okolic.

Letni promień słońca wkładam do koszyka,
czerwień jarzębiny, zapach malin, wrzosów,
wiersze drzemią w kwiatach i szumią w strumykach,
z jesienną zadumą wplączą się we włosy.

Tyle barw i wzruszeń kwitnie na rabatach,
ulotności myśli i uczuć gorących,
choć w zimowej bieli śpią dziś wszystkie kwiaty,
w koszyku z ogrodu poszukasz swych wspomnień.

Zwykły poniedziałek

2012-01-23T08:07:00.008+01:00

Uchwycone wczoraj w ogrodzie...

Żółtodzioby gość.

Gałązki derenia mają lekko nabrzmiałe pąki.

Kwiatom ciemiernika śnieg nie przeszkadza...

Zwykły poniedziałek

Styczniowy poranek. Gasną już latarnie,
przemoknięte niebo w bladawych prześwitach,
szarość dnia za chwilę czerń nocy rozgarnie,
rzeczywistość wchodzi nie stawiając pytań.

Zwykły poniedziałek, strofy rozedrgane,
na ekranie myśli przewija się zima,
pytasz o czym piszę… to dobre pytanie,
wiersz zasnął w niedzielę, dzisiaj chłodny klimat.

Zimową nocą

2012-01-22T08:41:00.005+01:00

(fotki Andrzeja)

Zimową nocą

W takiej śnieżnej ciszy nie drży nawet gałąź,
mróz kruszy diamenty skrzypiąc pod świerkami,
w klawiaturę nieba gwiazdy uderzają,
w poświacie latarni, miękkiej, jak aksamit.

Noc bierze w objęcia najsłodsze marzenia,
wszystkie troski milkną w ciemnych drzew koronie,
lampionami marzeń smutki opromienia,
ślady dnia, co minął, dawno już uśpione.

Zasypiają ptaki, koty i kałuże,
księżyc gra nokturny na strunie najcieńszej,
w senny woal skryte godziny na dłużej,
tylko nie chcą zasnąć uczucia i wiersze.

Wiersz o Niczym

2012-01-21T08:53:00.019+01:00

Dzisiejszy ranek... (fot. własne)

Motto:
"Napisać wiersz o niczym,
to także sprawa nie prosta."
- Andrzej (wczoraj, 11:34)

Wiersz o Niczym

Trudno napisać jest wiersz o Niczym,
bo co jest „Niczym”? - nie zdefiniujesz,
wszystko jest ważne, w życiu się liczy
i to, co robisz i to, co czujesz.

Zima codziennie zmienia koloryt,
dziś rano nie chce być w białej sukni,
na wietrze krąży płatek niesforny -
by osiąść niżej, jest za leciuchny.

Czasami nastrój figle mi płata,
nostalgia puka, choć jej nie proszę,
dziś wszystkie smutki z duszy wymiatam,
pogoda przyszła z rozwianym włosem.

Jest w moich wierszach zapach jaśminu,
ciepło, spojrzenie, kawa co rano,
króciutkie chwile, co wiem, że miną,
czyjeś dwa słowa wypowiedziane...

Sny i marzenia, miłość i smutek,
rym, który wczoraj uciekł o świcie,
strofy z tęsknoty serca wysnute
piszę łodyżką, cierniem i życiem.

Może to głębsza jest filozofia,
nie będę wchodzić więc w dywagacje,
wystarczy widzieć, czuć oraz kochać -
wiersz sam się pisze. Czy nie mam racji?
:-)

Zimowy spacer

2012-01-20T09:03:00.007+01:00

(fot. Andrzej)

(fot.własna)

(fot. własna)

Zimowy spacer

Popatrz, świat cały w śnieżnej szacie,
na drzewach biel tak uroczysta,
weź mnie za rękę, chodź na spacer,
ciepło ma w dłoniach naszych przystań.

Chwila mieć będzie inny wymiar,
chrzęst śniegu dźwięczy jak muzyka,
blask naszych oczu las rozwidnia,
wśród niebosiężnych sosen wzdychań.

Wiatr, co policzki zimnem chłosta,
nie zdoła schłodzić uczuć, myśli,
bo w naszych sercach ciągle wiosna,
kwitnie w tej bieli jak przebiśnieg.

(na kanwie strof z archiwum, uzupełniony)

Od(nowa)

2012-01-19T08:18:00.013+01:00

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)
:-)

Od(nowa)

Nie zawsze coś piszę, choćby na kolanie,
nie zawsze mnie wena słodko pocałuje,
nie zawsze mi humor przyjdzie ze świtaniem,
nie zawsze w swych wierszach radość namaluję.

Czasem myśl dopadnie tak, jak błyskawica,
cierpka i bolesna, bez początku, końca,
z cienia niepamięci obraz swój przemyca,
z rytmu codzienności skutecznie wytrąca.

Trzeba więc od nowa nadać sens godzinom,
zmyć z palety myśli pejzaż zbyt zamglony,
przywołać optymizm, który gdzieś odpłynął,
złożyć czas z kawałków w pośpiechu zgubionych.

I choć mróz za oknem, ciepły wiersz napiszę,
namaluję pejzaż jasnych myśli kreską,
cienie przeszłych zdarzeń zamknę w mgieł kulisach,
nowy dzień rozpocznę z nadziei wysepką.

*** (Życie biegnie szybko)

2012-01-18T08:23:00.011+01:00

*** (Życie biegnie szybko)

Życie biegnie szybko i o nic nie pyta,
wschody i zachody słońce wciąż ogłasza,
na ziemi jest tyle pożegnań, powitań...
wiatr wkrótce przywieje nowej wiosny zapach.

Chociaż mam na duszy jeszcze smutku zmarszczki,
zima nie chce ciepłem myśli opromieniać,
czas mnie wydostanie z zawieruchy zmartwień,
jaśminem i różą rozkwitną marzenia.

Chandra

2012-01-16T08:15:00.004+01:00

fot. Andrzej

fot. Andrzej

Chandra

W taki dzień jak zwykle, gdy jeszcze w ciemności
budzik jak sztyletem rani senną ciszę,
na krawędzi nocy smutek się rozgościł,
słowa poplątane, wiersza nie napiszę.

W głowie chmurne myśli, które jak bumerang
odbite od wczoraj powtarzają frazę,
chandra tryumfalnie w ramiona mnie zbiera,
snuje pajęczynę na przyczółkach zdarzeń.

W mroźnej bieli wolno poranek przychodzi,
dobry sen wygasa pod cieni powieką,
może znów powtórnie kiedyś się narodzę,
lecz do tego dzisiaj jest mi za daleko...

*** (Zima rozsiadła się na świerkach)

2012-01-15T09:05:00.010+01:00

Wczorajsza sesja zdjęciowa Andrzeja.

*** (Zima rozsiadła się na świerkach)

Zima rozsiadła się na świerkach,
po drodze w dal pomknęły sanie,
wróbel na płocie smętnie ćwierka,
a ja miłości nie mam dla niej.

Widzę jej piękno, zimne, białe,
znam baśń o złej królowej śniegu,
jej serce jest zlodowaciałe,
niech idzie na północny biegun.

Bo ja się kocham w kwietnych łanach,
w wierszach mi śpiewa wciąż skowronek,
chodź, ulepimy dziś bałwana,
zanim zaczniemy grać w zielone...

Jak w puchu

2012-01-14T08:37:00.004+01:00

(fotografie ze stycznia 2011 r.)

Jak w puchu

Wstał biały poranek w tęsknych wiatru wtórach,
czerwień kalin ledwo spod śniegu widoczna,
białe płatki krążą, jak ogromne pióra,
kwietny pejzaż wyrósł na zmarzniętych oknach.

Koniec zawieruchy, mknie lekka zadymka,
mróz przysiadł i czeka na swoje spełnienie,
krople z dachu zamknął w lodowaty pryzmat,
deszczowe staccato już tylko wspomnieniem.

Słońca ani śladu, mroźny wicher gwiżdże,
a ja ciepłolubna, ciągle marznę w dłonie,
zanim przyjdą na świat wiosenne odwilże,
w twoich ciepłych słowach jak w puchu utonę.

Trzynastego w piątek

2012-01-13T06:08:00.006+01:00

Trochę zimowych wspomnień ze stycznia 2011 r.

Trzynastego w piątek

Wiatr tęsknie zawodzi w zaułkach poranka,
przewraca po niebie szarobure chmury,
pomarszczył kałuże, na gałęziach załkał,
resztki snu wymiata znad ciemnawych ulic.

Zapach mrozu przywiał w powietrznym krysztale,
szron go zapowiada w misternych iskierkach,
chłodem dzień powitał. I choć wieje dalej,
nie wyziębi uczuć z gorącego serca.

A gdy w mgieł oparach nowy dzień znów wzejdzie,
znajdę w swojej duszy promienny zakątek,
obudzę cię myśli pogodnych muśnięciem
i powiem że kocham. Trzynastego w piątek.
:-)

Senny ranek

2012-01-11T05:47:00.005+01:00

Senny ranek

Codzienny rytuał budzik mi ogłasza,
za oknami ciemność głaszcze nagie drzewa,
wplątany we włosy sen szybko wypłaszam,
poświata mgły w lampie nie chce się rozwiewać.

Senny potok myśli, każda na zakręcie,
przez palce wskazówek czas cicho przepływa,
słowa jeszcze drzemią, serce bije prędzej,
aby rzeczywistość zadźwięczała w trybach.

A gdy się na dobre z nowym dniem uporam,
poobsiewam słowa na właściwych grządkach,
wierszem wykiełkują znów w ciszy wieczoru,
odłożone w czasie wrócą do porządku.

Zimowe wieczory

2012-01-10T06:33:00.008+01:00

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

Zimowe wieczory

Zimowe wieczory są wczesne i długie,
pełne westchnień wiatru w zachodzącym czasie,
księżyc zza zasłony cieknie srebrną smugą,
za oknami milkną codzienne hałasy.

Błyskiem znika chwila, kiedy z dnia pomostu
blade słońce schodzi i blask swój oddaje,
żeby w życiu wszystko było takie proste,
z kolorową puentą, jak w krainie bajek...

Taka nieuchronność, zwykła kolej rzeczy,
noc szybko nadchodzi, to trudny adwersarz,
pogoń chmurnych myśli na nowo roznieci,
wieczorem zaś miłość wprasza się do wiersza.

*** (Bardzo dziwny styczeń)

2012-01-09T05:53:00.006+01:00

*** (Bardzo dziwny styczeń)

Bardzo dziwny styczeń, wczoraj było biało,
dziś deszczowe chmury, znowu mglista przestrzeń,
z puszystej pierzynki ledwie pozostałość,
zapach nagiej ziemi przenika powietrze.

W ogrodach hiacyntów szmaragdowe listki,
gałązki forsycji w przyżółconych pąkach,
chciałabym się cieszyć już co dnia tym wszystkim,
gdyby mróz się w aurę więcej nie przybłąkał.

Marzę już o wiośnie i kwiecistych wierszach,
żeby w nich pachniały fiołki i narcyzy,
a w duszy nadzieja wzrosła najzieleńsza...
Chcesz? To ciepłym słowem możesz ją przybliżyć.

Odruch serca...

2012-01-08T08:33:00.010+01:00

Dzisiejszy, pobielony ranek w Lublinie...

Odruch serca...

Zimową porą, zawsze w styczniu,
otwórz swe serce na Orkiestrę,
kiedy wesołe nutki wytnie
i znów pokaże swą maestrię.

Bo takiej drugiej w świecie nie ma,
zostaw swe sprawy dzisiaj w domu,
gdy Jurek Owsiak krzyknie „siema!”,
swoim grosikiem jej dopomóż.

Nie musisz w wiecach uczestniczyć,
ani sam moknąć gdzieś na dworze,
niewielki datek swój odliczysz -
to żadna skaza na honorze.

Czyś emerytem, biznesmenem,
czy w budżetówce masz swój etat,
odruchem serca dziel bochenek,
poza tym „róbta dziś co chceta”.
:-)

(z archiwum 2011 r., zmieniony, aktualny)

I nakarm też głodne dziecko. Wystarczy jedno kliknięcie:
http://www.pajacyk.pl/

Melodia lata

2012-01-07T09:24:00.006+01:00

Melodia lata

Kiedy za oknem senne mgławice,
gałęzie targa wiatr nieprzytomnie,
melodię lata w twych słowach słyszę,
świerszczem mi dźwięczy w okruchach wspomnień.

I znów w kolory bogate myśli,
zapach piwonii, floksów i maków,
w nadwodnych trzcinach perkoz kaprysi...
pamiętasz spacer w łanach rzepaku?

Barwny czas tętni we mnie zmysłami,
gdy świat zamknięty w brunatnych szatach,
przecież nie wszystko jeszcze za nami,
zagraj mi dzisiaj melodię lata.

W taki ranek

2012-01-06T08:40:00.005+01:00

(fot. net)

W taki ranek

Ołowiane chmury pędzi wiatr przed siebie,
pejzaż dla czarownic, magów i poetów,
niebo siąpi deszczem, nie chce bielić śniegiem,
promień nie przebije szarości gorsetu.

Myślisz w taki ranek - wszystko już skończone,
znów o jedną kartkę schudły kalendarze,
lecz zimowa miłość pachnie cynamonem,
kiedy z mgły wychodzi parę moich marzeń.

Krokusowy sen

2012-01-04T05:22:00.012+01:00

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. moja)

Krokusowy sen

Styczeń niedawno wszedł na estradę,
poranki toną w mgielnej szarudze,
kwiaty zasnęły wśród ciepłych marzeń,
na rychłą wiosnę nie mając złudzeń.

Co dzień mnie budzi zmęczona przestrzeń
deszczowych kropel sennym staccatem,
kwiaty zaś marzą wśród wiatru westchnień,
o jasnym słońcu wiosną i latem.

Śpią pod całunem zbutwiałych liści,
w ciszy zmarzniętych ranków i nocy...
Wiesz? Mnie się krokus liliowy przyśnił
i twojej ręki najczulszy dotyk.

Znalazłam piękno

2012-01-02T08:21:00.016+01:00

Na początek mały fotoreportaż z mojego wczorajszego, noworocznego spaceru po ogrodzie i nad Zalewem.

Przebiśniegi są niecierpliwe...:)

Kalina w zimowych koralach nic nie straciła ze swego uroku.

I zachód słońca na Zalewem Zemborzyckim.

Znalazłam piękno

Dzień od rana brodzi w deszczowych kałużach,
biel zimowych ranków poszła w zapomnienie,
powoli przybywa jasność dnia nieduża,
światła fajerwerków już tylko wspomnieniem.

Rok nie zbacza z kursu, róże śpią w chochołach,
sosny przystanęły nad wodą w zadumie,
wiosenne marzenia brzozom wiatr przywołał,
a mnie w duszy ciepło - smucić się nie umiem.

Nie wszystko uśpione. Maleńki przebiśnieg
wychyla ze ściółki główkę bieluteńką,
nim zaranie wiosny na ziemi zabłyśnie,
wierszem ci doniosę, że znalazłam piękno.

Primus Januarius

2012-01-01T10:06:00.007+01:00

Primus Januarius

Głowa coś dzisiaj trochę cięży,
oczy zamglone, wzrok ospały,
szron lekko przysiadł na gałęzi,
a ptaki dawno powstawały.

Wzrok mi szybuje w stronę okna,
na świecie wszystko tak, jak było,
Nowego Roku znana postać
i tylko śniegu ciut przybyło...

Drzewa w koronkach, szadź srebrzysta,
gawrony plotą swój komentarz,
słońce ma w sercu moim przystań -
życzyłeś szczęścia. Czy pamiętasz?
:-)

Niech wita Nadzieją!

2011-12-31T08:04:00.014+01:00

Niech wita Nadzieją!

Gdy Nowy Rok przyjdzie, niech wita nadzieją,
pośród blasków ogni radością rozpali,
słońcem dnie rozświetli, szarość chmur rozwieje,
to, co było piękne, pozwoli ocalić.

Każda zwykła chwila niech błyszczy pogodą,
a jeśli łza w oku - tylko ze wzruszenia,
anioły miłości za rękę Was wiodą,
niech się Wszystkim spełnią najskrytsze marzenia.

Wszystkim Ogrodnikom i Gościom Ogródka życzę zdrowia, miłości, radości z życia, uśmiechu i pomyślnego Nowego Roku 2012. Niech Was omijają wszelkie kłopoty, a każdemu niech się spełni to, czego najbardziej pragnie.

DO SIEGO ROKU, KOCHANI.:)

*** (Niedługo stary rok)

2011-12-30T05:25:00.004+01:00

***(Niedługo stary rok)

Niedługo stary rok się skończy
ostatnią kartką z kalendarza,
czas biegnie niczym rumak rączy
i znaną trasę wciąż powtarza.

Znów będzie wiosna, tak ja zwykle
w ogrodzie wzejdą przebiśniegi,
słońce niezmiennym kręgu cyklem
da nam jasności swej po brzegi.

Lato i sierpień, złote lśnienia,
kwitnąca łąka, w trawie świerszcze,
a ja o wszystkich tych wzruszeniach
napiszę Tobie nowe wiersze.

W końcu grudnia

2011-12-29T05:43:00.010+01:00

Berberysy jeszcze w kropelkach czerwieni.

Zimowa kompozycja na Starym Mieście w Lublinie.

W końcu grudnia

Stary rok przemija w blaskach sztucznych ogni,
a to tylko zwykły symbol w kalendarzu,
lubię ogrzać wierszem zimny ranek co dnia,
w aromacie kawy o wiośnie pomarzyć.

Ogrody uśpione wśród brunatnych liści,
z berberysów kapią kropelki czerwieni,
nim marcowe słońce zbudzi kiełków wyścig,
lubię ciepłą strofą dzień zimowy zmienić.

Zgiełk świątecznych życzeń umilkł w końcu grudnia,
kwiaty celebrują czas sennym milczeniem,
marzę ciemnym rankiem i bladym południem,
aby się spełniło choć jedno życzenie.

Słowa niespisane

2011-12-27T05:36:00.021+01:00

Kilka fotek z wczorajszej wyprawy do Kazimierza Dolnego n/Wisłą.

Wlot do Rynku od strony ul. Krakowskiej.

Widok na miasteczko z góry klasztornej.

Galeria pod chmurką na Małym Rynku.

Świąteczne dekoracje kamienic.

Bardzo przyjemny lokal w Rynku (czynny w Święta)... :-)

Witryny galerii "Kufer Kazimierski"...

... otwartej w drugi dzień Świąt.

Rynek. Widok od strony Fary.

Zatopiony w Wiśle korzeń o kształcie leżącego jelenia.

Wierzby i łoziny nad Wisłą.

Czaple na piaszczystej wysepce (zdjęcie z dużej odległości).

Perłowe znalezisko na plaży.

Słowa niespisane

Do pisania wierszy butów nie potrzeba,
potrafią napęcznięć w głowie tuż nad ranem,
wibrują w powietrzu, pod pochmurnym niebem
w szarych dniach grudniowych, cieniem rozesłanych.

Można je odnaleźć w maleńkim żołędziu,
w migotaniu światła na tafli jeziora,
kiedy rok przemija i czas na krawędzi,
w niespokojnych myślach i długich wieczorach.

Słowa na bezsenność, na deszcz i na miłość,
z bezkresnej nostalgii gdzieś z czwartku na piątek,
kiedy mgła zimowa promień utaiła,
a bezlistna brzoza wplątała się w wątek.

Wiersze są niemodne, więc szybko polegną
blaski, metafory i czułe westchnienia,
zmilkną w zgiełku zdarzeń, zanim gwiazdy zbledną,
słowem niespisanym, jak wyrzut sumienia.

(napisany na kanwie archiwalnego wiersza)

Najpiękniejszych Świąt!

2011-12-24T07:55:00.013+01:00

Kiedy pierwsza gwiazdka błyśnie przez firankę,
nad białym obrusem zamyślone twarze,
letnią łąką pachnie w rogu stołu sianko,
życzę Wam, Kochani, dziś spełnienia marzeń.

W Wigilijnym blasku, w czas radości pełny,
niech Miłość i Dobro rozjaśnią Wam mroki,
łamię się opłatkiem, niech zabrzmią kolędy,
a życzenia płyną srebrzystym potokiem.

Wszystkim Moim Ogrodnikom, Gościom, Czytającym i Zaglądającym życzę pogodnych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia, spokoju, najpiękniejszych przeżyć w gronie najbliższych, ciepłych chwil w blasku świec i dobrego wypoczynku.

* * * * * * * * * * * * *

Przedświąteczny nastrój

2011-12-23T09:10:00.005+01:00

Królowa nocy, niczym gwiazda, dobrze podkreśla ten nastrój...:)

Przedświąteczny nastrój

Na ulicach ciepło od świateł i blasków,
chociaż nocnym śniegiem zima poprószyła,
jeszcze tylko doba, tak niewiele czasu,
aby pierwsza Gwiazdka dla ciebie zalśniła.

Róże śpią w chochołach, trawnik tonie w bieli,
maleńka śnieżynka krąży ponad ziemią,
grudzień czysty obrus w ogrodzie rozścielił,
drzewa w białych czapkach urokliwie drzemią.

W domach pachnie ciastem i świeżym igliwiem,
zanim księżyc rzuci pył magicznej Nocy,
popatrz, jak do ciebie uśmiecham się tkliwie,
by świąteczny nastrój już do ciebie wkroczył.

Zimowa impresja

2011-12-22T05:36:00.006+01:00

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

Zimowa impresja

Popatrz, świat cały w białej szacie,
koronka szronu uroczysta,
weź mnie za rękę, chodź na spacer,
ciepło ma w dłoniach naszych przystań.

Wiatr, co policzki zimnem chłosta,
nie zdoła schłodzić uczuć, myśli,
bo w naszych sercach ciągle wiosna
kwitnie w tej bieli jak przebiśnieg.

Biała chwila

2011-12-21T05:17:00.006+01:00

Widok ze wzgórza Czwartek na lubelską Starówkę w zimowej szacie.

Biała chwila

Obudziłam się jak zwykle wpół do szóstej,
wzrok zaspany poszybował w stronę okna,
śpiące drzewa dziś ubrane w białą suknię,
w śnieżnym puchu wyglądają tak zalotnie.

Pod futrzaną pelerynką z białych piórek
krzak różany puścił do mnie perskie oko,
retusz śniegu porozjaśniał ciemne chmury,
gdzieś na wschodzie różowieją już obłoki.

Jeszcze lecą pojedyncze gwiazdki z nieba,
zdobią przestrzeń diamentami, jak jubiler,
Lekkość bytu. Już od rana sobie śpiewam,
świat jest piękny, na tę jedną białą chwilę...

Wypatruj tej jednej

2011-12-20T05:32:00.008+01:00

Szopka w Parku Zdrojowym w Nałęczowie (grudzień 2010 r.).

Wypatruj tej jednej

Na granacie nieba gwiazdy rozrzucone,
noc w lśniących cekinach, jak balowa suknia,
magię Świąt otwiera księżyc srebrnym dzwonem,
wszystkie troski skrywa za zasłoną grudnia.

Zapach świerku płynie pod wieczornym niebem,
niech gwiaździste smugi w twojej duszy goszczą,
wypatruj tej jednej, co świeci dla ciebie,
będzie szeptać słowa, które drżą miłością.

Trzeba marzyć

2011-12-19T06:03:00.003+01:00

(fot. Andrzej)

Trzeba marzyć

Gdy pragniesz, by w życiu się coś wydarzyło,
by los się odmienił, spełniła się miłość,
mróz zelżał, śnieg stopniał, przyjaciel nie zdradził -
trzeba marzyć.

Gdy wołasz na wszystko o pomstę do nieba,
gdy w rytmie tęsknoty wciąż płaczesz lub ziewasz,
rwiesz włosy, bo nie wiesz, co może się zdarzyć -
trzeba marzyć.

Gdy strach cię obleciał, że nie dasz już rady,
gdy w głowie masz tylko rozsądku tyrady,
miast dmuchać na zimne, bo nie chcesz się sparzyć -
trzeba marzyć.

Gdy wszystko się zdaje szarością zasnute,
nie cieszysz się książką, sukienką, ni butem,
na wyjście na przeciw się nie chcesz odważyć,
trzeba marzyć.

Marzenia, choć kruche, uskrzydlić potrafią,
złe myśli odgonią, przywrócą ci zapał,
bez marzeń nic życiu nie może się zdarzyć -
trzeba marzyć!

(z archiwum 2010 r.)

*** Taka niby zima

2011-12-18T08:48:00.006+01:00

Zdjęcie z grudnia 2010 r.

*** Taka niby zima

Taka niby zima, cały dzień szarówka,
niebo nie chce dziergać koronkowych płatków,
melancholia drepcze po duszy zaułkach,
słońce nie przydaje chmurnym myślom blasku.

Dzień powoli wschodzi nieśmiałym świtaniem,
senne ciepło domu pachnie już igliwiem,
za chwilę rozpocznę codzienne krzątanie,
zegar rytm wyznacza mrucząc niecierpliwie.

Nawet kiedy aura nam poskąpi śniegu,
rozjaśnijmy serca gwiazdkowym nastrojem,
miłość wyśle smutek na północny biegun,
czujesz dziś to samo? Jesteśmy we dwoje...

Zapach zimy

2011-12-17T08:19:00.006+01:00

A tak było w zeszłym roku o tej porze...

Nad rzeką Czechówką.

Ulica Grodzka na Starym Mieście w Lublinie.

Zapach zimy

Wiatr tęsknie zawodzi w zaułkach poranka,
przewraca po niebie ołowiane chmury,
pomarszczył kałuże, na gałęziach załkał,
resztki snu wymiata znad zaspanych ulic.

Zapach zimy przywiał w powietrznym krysztale,
szadź ją zapowiada w drobniutkich iskierkach,
chłodem dzień powitał. I choć wieje dalej,
nie wychłodzi uczuć z gorącego serca.

Zapatrzona w drzewa

2011-12-16T08:57:00.015+01:00

Zrośnięte lipy (pomnik przyrody; zdjęcie moje).

Wierzby (zdjęcie Andrzeja).

Brzozy (zdjęcie Andrzeja).

Szpaler białych topoli (zdjęcie moje).

Aleja lipowo-kasztanowa (zdjęcie moje).

Stare kasztanowce (zdjęcie moje).

Jesiony (zdjęcie moje).

Zapatrzona w drzewa

Pomięty krajobraz w zamglonej pościeli,
cicho zasnął ogród w grudniowych objęciach,
żółtawe źdźbła trawy przymrozek rozbielił,
burą ściółką liści szasta wiatr włóczęga.

Na pomoście między jesienią, a zimą,
czas stanął i nabrał nostalgii koloryt,
w tafli stawu błękit blady się rozpłynął,
patrzę w drzewa. One mnie uczą pokory.

Idą Święta

2011-12-15T08:23:00.006+01:00

Głóg.

Idą Święta

A w grudniu wciąż jesień zamglona i szara,
w przedświątecznym zgiełku natrętne reklamy,
dzwonki i kolędy w sklepowych fanfarach,
strzępki rozmów, życzeń w pośpiechu składanych.

Znów czerwone barszcze, pierogi, wzruszenia,
nad białym opłatkiem pochylone twarze,
noc zabłyśnie gwiazdą w szafirowych cieniach,
czarodziejską magię tej chwili pokaże.

Idą Święta, kroczą grudniową szarugą,
w obojętnym tłumie, pędzącym z dnia na dzień,
otwórz serce, duszę, to już tak niedługo,
nie zostaw ich sensu na sklepowej ladzie.

Bo słowa szeleszczą

2011-12-14T08:27:00.007+01:00

Grudzień nie jest bezbarwny - listki berberysu.

Niespodziankę zrobił też hiacynt.

Bo słowa szeleszczą

Po co piszę wiersze? Bo słowa szeleszczą,
jak opadłe liście przymrozkiem ściśnięte,
rozśpiewane tańczą z ptakami na wietrze,
uchwycone w locie składają się w puentę.

Tyle jest przede mną niespisanych wrażeń,
wiosennych poranków, zamglonych wieczorów...
A dziś po co piszę? Zaraz ci pokażę,
jak do kawy wsypać łyżeczkę humoru.
:-)

W zamieci czasu

2011-12-13T07:16:00.008+01:00

Jeszcze zachody słońca...

... nad Wisłą (fot. Andrzej)

... z Wieżą Trynitarską (Lublin), zwieńczoną blaszanym kogucikiem (fotka moja).

W zamieci czasu

Który to już grudzień, wciąż w zamieci czasu
biegnę w swą codzienność prawie bez wytchnienia,
wpadam na zakręty, szukam drogowskazów,
jeszcze tyle spraw mam tutaj do zrobienia...

Serce bije szybko, choć swoje przeżyło,
wokół mnóstwo rzeczy ciągle nie poznanych,
czy dobrych, to nie wiem, przepełnia mnie miłość,
każdy dzień zachwyca szczęścia okruchami.

Może zwolnić kroku? Pędzę tak donikąd...
czasami zwątpienie stawia barykadę,
dopóki upajam się życia muzyką
kolejną przeskoczę. Czy dalej dam radę?

Poniedziałek

2011-12-12T05:40:00.012+01:00

Grudniowy bluszcz.

Poniedziałek

Do drzwi puka chandra, humor znikł na amen,
za oknami ciemność, a tu trzeba wstawać,
nie ułożę wiersza, myśli rozedrgane,
nie pomoże nawet papieros i kawa...

Trudno znaleźć słowa, entuzjazm wykrzesać,
budzik ostro płoszy strofy niedojrzałe,
wiersz zasnął na dobre w niedzielnych pieleszach,
jak zaspany kocur mruczy poniedziałek.

Otulę cię

2011-12-11T08:26:00.007+01:00

Krzew derenia białego; wbrew nazwie, zimą ma purpurowe gałązki (fot. Andrzeja)

Wrzosy zastygły w swym pięknie, dopóki śnieg nie spadnie.

Kilka kwiatków w grudniu pokazał wiosenny płomyk szydlasty.

Otulę cię

Cóż, lato odeszło, jesień już za nami,
chociaż tak na dobre pożegnać się nie chce,
na stoliku wrzosy, koszyk z kasztanami,
zastygły w zaułkach pomarszczonych westchnień.

Taka nieuchronność, zwykła kolej rzeczy,
co roku z pokorą zimie się poddajesz,
wczesny zmierzch nostalgię w duszy chce rozniecić,
odesłać w niepamięć rozkwiecone maje.

Otulę cię w wiersza koronkowy szalik,
aby nie ochłodły twoje ciepłe myśli,
słowem, jak iskierką mogę je rozpalić,
zatrzymam zwątpienia zimowego wyścig.

Oczekiwanie

2011-12-10T08:30:00.008+01:00

Grudniowy pejzaż na skraju lasu.

Gałązki dzikich jeżyn nie zgubiły liści.

W ogrodzie rosną... grzyby.

Spopielałe mimozy.

Oczekiwanie

Czas przysiadł w gałęziach nagiej jarzębiny,
mimozom od szronu suknie spopielały,
ballady umilkły, nie pochwalę zimy,
gdy jesień w szarudze pogubiła miary.

W taki czas, gdy wszystko uśpione w przyrodzie,
w palecie kolorów ochra, brąz i grafit,
patrzę w okno grudnia, wypatrując co dzień
bieli, co mu szyby pomaluje w kwiaty.

Nocny spacer

2011-12-09T05:48:00.014+01:00

Podniebny krokodyl (fot. Andrzej)

Nocny spacer

Poszliśmy na spacer, padać już przestało,
chrzęst zmarzniętych liści dźwięczał pod stopami,
księżyc srebrną smugą znaczył drogę całą,
w zamglonej poświacie, miękkiej, jak aksamit.

Maleńka śnieżynka na nosie mi siadła,
w cieple pocałunków szybko się stopiła,
czas stanął. Na niebie gwieździsta eskadra,
wiatr zdziwiony ucichł, a dokoła zima.

Kiedy znów poranek do okien zastuka,
w grudniowej szarości, pełnej mroźnych westchnień,
śladów naszych kroków w marzeniach poszukam,
szkoda, że ten spacer zdarzył nam się we śnie...

Zguba

2011-12-08T06:24:00.005+01:00

Na przekór plusze wspomnienie lata z mojego ogrodu.

Zguba

Za okami ciemno, słyszę tylko koty,
którym się majowe marzą serenady,
chodzę niespokojnie, serce mi łomocze -
może się schowała gdzieś na dnie szuflady?

Albo ją zgubiłam, jak do pracy biegłam,
mam zbyt luźną kurtkę, dziurawe kieszenie...
zawsze była przy mnie, myśli moich strzegła,
teraz sobie poszła gdzieś z latarni cieniem...

Sprawdzę na tej półce... taki tam bałagan...
czyjeś stare listy, zasuszony kwiatek...
Gdzieś ty się ukryła? Wyłaź z kąta, błagam,
bo bez ciebie pisać wierszy nie potrafię.

Nagle lekki chichot słyszę gdzieś na górze -
nie wiem, czy anieli, czy też diabli z piekła,
siedzi sobie wena na mej klawiaturze -
„przecież jestem tutaj, coś ty taka wściekła?”

(z archiwum 2010 r. - dzisiaj aktualny ;-))

Może mi się uda

2011-12-07T05:43:00.006+01:00

Zamarznięty deszcz na listkach szałwii (fot. moja).

Wierzby w Parku Piszczele w Sandomierzu (fot. Andrzeja)

Może mi się uda

Może mi się uda odnaleźć nadzieję,
zgubiła się wczoraj w deszczowym wieczorze,
w nocy mróz ją ścisnął, czy odtaje, nie wiem
i zapuści w duszy choćby wątły korzeń...

Może mi się uda znów uchwycić słowa,
co jak jabłka świecą we wrześniowym sadzie,
kiedy je odnajdę, do kieszeni schowam,
zarumienię myśli w szarudze przybladłe.

Może mi się uda obudzić motyle,
zasnęły pod korą wierzby późnym latem,
niech przyfruną do mnie choć na małą chwilę,
pomogą ułożyć w grudniu wiersz skrzydlaty...

Pan mnie pewnie nie zna...

2011-12-06T05:53:00.014+01:00

Pan mnie pewnie nie zna...

Pan mnie pewnie nie zna, ja tu piszę wiersze,
wplatam w swoje strofy to, co dzień przyniesie,
promykiem zaświecę, to znów deszczem perlę,
pozbieram kasztany, gdy nadejdzie jesień.

Ogród z krokusami otworzę dla pana,
to nic, że jest grudzień, słońcem się rozgwarzę,
ja w kolorach lata jestem wciąż skąpana,
a w kwiecistych rymach zawsze mi do twarzy.

Ciepłą nutą dotknę uczucia klawisze,
żaden szary pejzaż tu dzisiaj nie załka,
pewnie pan mnie nie zna, ja tu wiersze piszę,
przyszłam rano z nowym. Pana Mikołajka.
;-)

Zamoknięte myśli

2011-12-05T05:46:00.008+01:00

Maleńkie enklawy kolorów w grudniowym ogrodzie.

Owoce ozdobnej jabłoni jagodowej (malus baccata).

Paprotka ani myśli więdnąć.

Nagietkowi wyraźnie pomyliły się pory roku.

Zamoknięte myśli

Kiedy krople deszczu stukają w parapet,
niebo utonęło w szarawych zasłonach,
zamoknięte myśli drżą smutnym staccatem,
nie wiem, jak ich natłok mam dzisiaj pokonać.

Pewnie gdzieś odfruną, gdy blady świt wstanie,
serce jest otwarte, do smutku nieskore,
skąd takie nadzieje? W głowie słotny zamęt,
znów gawronim skrzydłem powrócą wieczorem.

Może je osuszyć jedno miłe słowo,
nie mam na co liczyć, pewnie go nie powiesz...
A jak się namyślisz położę go obok,
nowy wiersz napiszę spod przymkniętych powiek.

Impresja z początku grudnia

2011-12-04T07:59:00.010+01:00

Zachód słońca z 2. grudnia w fotografiach Andrzeja

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

Impresja z początku grudnia.

Czarne ptasie sejmy lecą przed wieczorem,
ołowiane niebo przywdziewa purpurę,
płatek śniegu krąży, lecz usiąść nieskory,
rok w opadłych liściach robi rozrachunek.

Po ulicach krążą zamyślone twarze,
na straganach gruszki, im się czas nie prześnił,
nim kolejna kartka spadnie z kalendarza,
bliżej nam do wiosny, niż było we wrześniu.

Przedzimowy ogród

2011-12-03T08:30:00.024+01:00

Mech i huby na sośnie.

Rudbekie teraz.

Kiście ligustru.

Ostatni (?) bratek.

Przedzimowy ogród

W ascetycznym brązie nagość łodyg tonie,
rankiem przystrojona w koronkowe biele,
mróz pełznie powoli skopanym zagonem,
choć jeszcze nie nadszedł, wciąż skrada się śmielej.

Cicha tafla stawu zamknięta w krysztale,
zszarzała zieloność mchem weszła na drzewa,
powojnik rozpostarł łodyżki zbielałe,
drewniany płot skrzypi w zimowych zaśpiewach.

Wolę ten krajobraz, jego senną ciszę -
tu hałas komercji uszu mi nie łaje,
gdzie zmarzniętą różę wiatr do snu kołysze
- niż sztuczne choinki, śmieszne mikołaje.

To, co małe

2011-12-02T06:28:00.004+01:00

Lilie wodne na jeziorem Trockim (Litwa) (fot. Andrzej)

To, co małe

Może ci się uda kiedyś wstać nad ranem
i zobaczyć promień, co się ze snu budzi,
gdy wiatr czesze różem chmury potargane,
w gałęziach topoli trzepocze się rudzik.

Mgła znika znad ulic pocałunkiem słońca,
dzień, chociaż grudniowy, znów maluje cuda,
mały promyk złapię, wyślę uczuć gońcem,
uwierz, że co dobre, dziś musi się udać.

Trzeba się nauczyć dostrzec to, co małe,
łowić wzrokiem skrawki ulotnego piękna,
nim się w codzienności zanurzysz banale,
maleńką radością ożywisz swe tętno.

Namaluj mi lato

2011-12-01T05:49:00.010+01:00

Dzwońcom bardzo smakują owoce dzikiej róży.

Namaluj mi lato

Wciąż szare poranki, póki śnieg nie spadnie,
zamilkły kolory, dzień za krótki w dobie,
w zakamarkach duszy radość śpi gdzieś na dnie,
czas rokiem znaczony rychło zamknie obieg.

W taki dzień grudniowy namaluj mi lato,
nie żałuj zieleni, ja tak za nią tęsknię,
pozwól w wyobraźni zakrólować kwiatom,
promieniem uśmiechu chmurny zmrok roztętnij.

Że to niemożliwe? Choć przymglony pejzaż,
jeden gest wystarczy, dotyk czułym słowem,
delikatne róże znów zakwitną w wierszach,
a letni żar uczuć zbudzi się na nowo.

Przy blasku księżyca

2011-11-30T06:20:00.004+01:00

Jesienny zachód słońca w fotografiach Andrzeja

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

Przy blasku księżyca

Jesienne wieczory są wczesne i długie,
pełne westchnień wiatru w zachodzącym czasie,
za oknem szarzeje drzew bezlistny ugier,
w ciemnych barwach milkną codzienne hałasy.

Już późno. Powoli układam swe myśli,
wiatr szarpie gałęzie w latarni półcieniach,
doba wolno kończy swój codzienny wyścig,
na estradę nocy wkraczają marzenia.

Zanim sen mnie weźmie w zbyt szybkie objęcia,
gwiazdy podzwaniają w srebrzyste klawisze,
spokój w siebie wlewam po dziennym zamęcie,
przy blasku księżyca miłość wierszem piszę.

Słotny pejzaż

2011-11-28T05:31:00.010+01:00

Krzewy leśnych malin.

Szyszeczki tui.

W ogrodzie kwitnie kolejny ciemiernik.

Słotny pejzaż

Słotny pejzaż, ciemno, gdzieś zniknął poranek,
ciężko wiersz napisać, gdy za oknem wieje,
chmurnym listopadem myśli poszarpane,
na przebłyski słońca trudno mieć nadzieję.

W taki czas chochołów i nagich gałęzi,
gdy entuzjazm zamilkł w dekadenckim szumie,
serce jest zziębnięte i do wiosny tęskni,
chcę twój dzień ocieplić najlepiej jak umiem.

Poczytam ci Staffa, albo Gałczyńskiego,
wróci ciepła aura, nie martw się kochanie,
a kiedy zły nastrój będziesz miał do tego,
malinową strofą wieczór rozleśmianię.

Uśmiechnięte okno

2011-11-27T07:47:00.010+01:00

Na początek jeszcze kilka fotek ze spaceru po skansenie.

Ta siwa piękność powinna być na końcu, pod konikami, ale dostawiłam ją dopiero o 9.06 i blogger za nic w świecie nie chciał się zgodzić na ustaloną kolejność.

Biały dworek.

Staw w dolinie Czechówki...

... porośnięty pałkami,

a w przybrzeżnych szuwarach owocki psianki słodkogórz.

Ostatnie płomyki na krzewuszce weigela.

I na koniec koniki ze skansenu.

Uśmiechnięte okno

Deszczowe preludium w niedzielny poranek,
późna jesień w ołów zasnuła horyzont,
do szyby przylgnęły listki zapomniane,
może czyjeś imię swym wzorem wypiszą?

Wczorajsze nadzieje pod kroplami mokną,
drżą ptaki, wiatr smaga gałązki zziębnięte,
w zapłakanym wierszu już otwieram okno,
wstawię w nim uśmiechu niepokorną puentę... :)

Fotografie

2011-11-26T07:36:00.013+01:00

Sandomierz w fotografiach Andrzeja

Panorama miasta z cmentarza św. Pawła - strona prawa...

... i strona lewa.

Trzy jesienne odsłony Wąwozu Królowej Jadwigi.

Fotografie

Jest taki moment, że nie możesz
przejść obojętnie, zapatrzony,
że chciałbyś wzlecieć gdzieś jak orzeł,
chwycić ulotność, refleks chłonąć.

Ta sama chwila już nie przyjdzie,
ciche misterium przybliżania,
by zamknąć oczy, wszystko widzieć,
w tajemnej sztuki wejść arkana.

Sen to, czy jawa? W rdzawej ciszy
ptasich pożegnań tęskne loty,
zapachu wiatru nie uchwycisz
w ostatnim tańcu liści złotych.

Tyle w nich wspomnień zostawiłam,
w mgnieniu ulotnym, w jednej frazie,
tak jakby nadal mi się śniła
ta mała chwila w ciągu zdarzeń.

Chcę dziś pokłonić się naturze,
chwytam jej piękno w fotografii,
choć w pełni dałam mu się urzec,
zamknąć go w kliszy nie potrafię...

Fotoimpresje

2011-11-25T05:51:00.009+01:00

Grekokatolicka zabytkowa cerkiew z 1759 r. przeniesiona spod Tomaszowa Lub.

Stary czynny gołębnik z mieszkańcami.

Mała pasieka kryta strzechą.

Kapliczka pod wierzbą, która nie do końca pozbyła się zielonych listków...:)

Fragment bramy wjazdowej do dworku.

Dzisiaj bez wiersza. Jeszcze parę niedzielnych fotek ze skansenu.

Po co są wiersze

2011-11-24T06:52:00.010+01:00

Kilka jesiennych fotoimpresji Andrzeja

Poezja chmur (fot. Andrzej)

Listopadowy park z maleńką enklawą zieleni (fot. Andrzej)

Rzeźbiarski artyzm natury... (fot. Andrzej)

Po co są wiersze

Wierszowanym słowem mogę wypowiedzieć,
wyśnione tęsknoty, myśl pokrytą kurzem,
karminem piwonii lub w bladej rezedzie
falowanie uczuć zatrzymać na dłużej.

Namalować tęczę i szary listopad,
ubarwić codzienność, porozchmurzać cienie,
ostatnim jesiennym listkiem załopotać,
bladość mgieł ukwiecić wiosennym wspomnieniem.

A do czego jeszcze mogą służyć wiersze?
Aby promień świtu zamknąć w strofy przystań,
zanim się obudzisz, żeby być tą pierwszą
i kurierem słońca do ciebie go wysłać.

(napisany na kanwie wiersza z archiwum)

Zwykłe ochłodzenie

2011-11-23T05:59:00.005+01:00

Zwykłe ochłodzenie

Za oknami spokój, zwykłe ochłodzenie,
przecież to normalne, koniec listopada,
wśród nagich gałązek zmrok snuje się cieniem,
a poranne strofy nie chcą się układać.

Jak co roku aury poplątana mapa,
do zimy już blisko, w dobie noc za długa,
wiatr nastrojem kręci, jak skrzydłem wiatraka,
złote lśnienia zgasły w jesiennych szarugach.

Rozpal mi kominek zapomnianych uczuć,
popieść ciepłą strofą, daj humoru iskrę,
wiersz zrekompensuje niedobór celsjuszów,
czułość niech rozwieje niepokoje wszystkie...

Przed jesiennym świtem

2011-11-22T05:41:00.009+01:00

Przed jesiennym świtem

Zasypia cicho róża w słomianym chochole,
ogniska dopalają krzewy rdzaworude,
w spadających liściach żar uczuć nie poległ,
wiatr za oknem mruczy jesienną etiudę.

Wkrótce dzień nastanie, z tobą jej posłucham,
wszystkie lśnienia lata do wierszy pochowam,
a kiedy zimowa przyjdzie zawierucha,
w nich odnajdziesz moje najgorętsze słowa.

Odchodzi jesień

2011-11-21T04:58:00.015+01:00

Kilka fotoimpresji z wczorajszego spaceru w skansenie.

Polskie wierzby.

Ostatnie kolorowe liście.

Chata w sam raz dla mnie - tu wiersze rosną pod płotem...

... pod chatą krzak dzikiej róży...

... a w okienku pelargonie.

Kwitnie złotawy oczar wirginijski...

... tak, tak... to nie ściema, w listopadzie powtarza kwitnienie forsycja.

Ten, to ma kolory bez względu na porę roku.

Trochę się na mnie wkurzył i szarżuje z zamkniętymi oczami.

Stuprocentowy brunet...:)

Odchodzi jesień

Jeszcze trochę barwy ma w swojej palecie,
choć brąz zdominował pola i ogrody,
ostatnim porywem liściastych uniesień
wygrywa odejście nagim smyczkiem łodyg.

Pod stopami chrzęści oszroniony dywan,
horyzont zasnuty w zamglony aksamit,
kolorowy pejzaż z dnia na dzień odpływa,
mogę go ocieplić dobrymi myślami...

Jesiennym dziewczynom

2011-11-20T08:58:00.006+01:00

Jesiennym dziewczynom

Smakuj swoje życie, nie zaśnij jesienią,
czar jego nie odszedł wraz z ptaków odlotem,
nie pozwól się zasnuć nostalgicznym cieniom,
marzeń nie odkładaj na nieznane „potem”.

Nie zasypiaj życia, ono tylko mgnieniem,
chwytaj tu i teraz co tobie jest dane,
mimo paru zmarszczek w oczach masz promienie,
popatrz, jaki jasny dzisiaj wstał poranek.

Zmysłowy smak lata ma dojrzałe wino,
wpleć we włosy promień, jak złocisty grzebień,
mimo szarej aury zawsze bądź dziewczyną,
jesień ma swój urok, to jest czas dla ciebie.

Szukam piękna

2011-11-19T09:57:00.003+01:00

Listopadowa róża w moim ogrodzie.

Szukam piękna

Ciągle szukam piękna, omijam brzydotę,
nie szastam słowami, sądów nie wydaję,
ukochanych kwiatów nie obrzucam błotem,
szumem wiatru śpiewam, listopadem, majem...

Zgiełk świata oddalam gdy jestem w ogrodzie,
tu każde źdźbło trawy swoje wiersze pisze,
niech w strofach odpocznie życzliwy przechodzeń,
jeśli chce poezją zanurzyć się w ciszę...

Szadź nad Wieprzem

2011-11-18T04:57:00.007+01:00

(fot.net)

(fot.tvn meteo)

Strączki nasienne miesięcznicy dwuletniej ("srebrniki Judasza").

Wysrebrzają się pałki na mokradłach.

Szadź nad Wieprzem

Ponad śpiącą łąką snują się opary,
drobne kłoski turzyc w nieskalanej bieli,
na krzewach łoziny poprzez mgieł woale
promień bladym złotem świt miękko rozścielił.

Tysiącami iskier szkli się tafla rzeki,
zjawisko tak piękne, że aż dech zapiera,
w tęczowych rozbłyskach szadzi srebrny cekin
stwarza rajski obraz w listopadzie - teraz.

Kadry tak ulotne, bo w jednej minucie
zmienność balansuje w poświacie kolorów,
jak salon biesiadny, pełen złudnych uciech,
jak życie stworzone z prawdy i pozoru.

(Wiersz zrodził się wczoraj rano, w drodze do pracy, gdy stałam na wahadle przed remontowanym mostem na Wieprzu. Bardzo żałuję, że nie miałam aparatu.)

Listopadowy park

2011-11-17T05:18:00.014+01:00

Dzisiaj nie będzie mojego wiersza, bo za późno wstałam.
Wszystkich romantyków zapraszam na wędrówkę po Parku Piszczele w Sandomierzu. Są wierzby, ławeczki i mostki, a dla strudzonych nawet kawiarenka...:)
Park przybliżył i uwiecznił na zdjęciach Jędruś.
Ostatnia fotka - bonusik ode mnie. Listopadowe bratki.

Zmęczenie

2011-11-16T05:36:00.006+01:00

Owocki ognika szkarłatnego.

Przy pióropuszach miskanta można się czuć jak na prerii.

Zmęczenie

Po codziennym zgiełku przychodzi zmęczenie,
o północy spada kartka z kalendarza,
noc za oknem mgielnym zamyka się cieniem,
jesienną tęsknotą świat wokół poszarzał.

Zmęczenie zasnuwa marzenia jak pająk,
myśli drżą schłodzone cierpkim niepokojem,
w zmęczeniu najciszej wiersze usypiają,
najsłodziej na świecie zmęczonym we dwoje.

Poranne westchnienie

2011-11-15T05:28:00.009+01:00

Owoc sumaka octowca.

Owoce kaliny jeszcze nie opadły.

Misterny rysunek na jesiennych listkach pnącza.

Poranne westchnienie.

Kiedy w pełni brązów czuję smak jesieni,
sen o złotym lecie nie chce mi się wyśnić,
w ogrodowych sepiach znikły barwne lśnienia,
znów pogoda ducha jest trochę kapryśna.

Choć w mglistych zasłonach słońce dzisiaj wzejdzie,
nie chcę słuchać wiatru zawodzących szlochań,
obudzę cię myśli pogodnych muśnięciem,
porannym westchnieniem powiem ci, że kocham.

Codzienność

2011-11-14T05:18:00.010+01:00

Wczorajsze fotki z ogrodu.

Szałwia w kropelkach rosy.

Wrzos nadal piękny i kwitnący.

Resztki nocnego śniegu na rozetce rojnika.

Codzienność

Codzienny rytuał budzik mi ogłasza,
za oknami ciemność głaszcze nagie drzewa,
wplątany we włosy sen z siebie wypłaszam
mgieł poświata w lampie nie chce się rozwiewać.

Sto pięćdziesiąt myśli, każda na zakręcie,
zrutyniały pośpiech przez palce przepływa,
serce bije szybko, musi jeszcze prędzej,
aby rzeczywistość zadźwięczała w trybach.

A gdy się na dobre z nowym dniem uporam,
pozasiewam słowa na właściwych grządkach,
wierszem wykiełkują znów w ciszy wieczoru,
odłożone w czasie wrócą do porządku.

Zrobiło się zimno

2011-11-13T07:56:00.010+01:00

Jesień Andrzeja (prezent dla Ogródka)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

(fot. Andrzej)

A to już u mnie - resztki nocnego śniegu dziś rano (fot.własna)

Zrobiło się zimno

Wyiskrzoną nocą gwiazdy straszą mrozem,
ptaki są zziębnięte, w duszy mam listopad,
w wychłodzonych wierszach, pośród szronu rozet,
żal się rozpanoszył i na dłużej osiadł.

Klimat dla chochołów i dla dusz zbłąkanych,
dni spadają ciężko łzą czasu na ziemię,
w archiwum pamięci radość w sen wplątana,
przemarznięta miłość w brązach liści drzemie.

Nie wiem na jak długo. Może wrócą jeszcze
na balansie wspomnień pełne żaru słowa,
gałąź dzikiej róży z chłodu drży na wietrze,
poezją się ściele noc listopadowa.

Zatrzymam w wierszach

2011-11-12T08:47:00.012+01:00

Listopadowy las z brzeziną (fotki wczorajsze)

Zatrzymam w wierszach

Kolorowych liści już ostatni taniec,
świty w mgieł woalach codziennym zjawiskiem,
pejzaż cudów wkracza powoli w niepamięć,
epizodem wspomnień, w bladych słońca błyskach.

W lesie jeszcze barwnie. Wśród głogów, jarzębin
białą korą brzozy wyznaczają drogi,
pośród rzędów sosen, w horyzontu głębi,
dęby wygaszają rdzawozłoty ogień.

Im chłodniejszy ranek, tym więcej uwalniam
z aromatem kawy najcieplejszych myśli,
aby pejzaż cudów w nostalgii nie zmarniał,
w wierszach go zatrzymam, niech się zimą przyśni.

Jeszcze przed tobą

2011-11-11T07:52:00.007+01:00

Przygaszony karmin młodych dębów.

Stare złoto modrzewi.

Owoce ognika.

Goryczki w ogrodzie nadal kwitną...:)

Jeszcze przed tobą

W taki mglisty ranek słowa wyczaruję,
by ogrzały cierpkie listopada chłody,
pośród sepii, brązów - patrz, przyroda żyje,
dobry malarz życia z latem nie odchodzi.

W lasach i ogrodach tyle drzemie piękna,
poeci wciąż piszą ciepłem uczuć strofy,
pod kobiercem liści słychać ziemi tętno,
dla ciebie to wszystko, nie zamykaj oczu.

Nie zamykaj serca, nie zasmucaj duszy,
ciesz się z każdej chwili, rozpal myśl pogodą,
wciąż na ciebie czeka moc wiosennych wzruszeń,
najpiękniejsze chwile są jeszcze przed Tobą... :)

Ogrodowe wiersze

2011-11-09T05:58:00.003+01:00

Stokrotki jeszcze kwitną...:)

Ogrodowe wiersze

Kiedy rano wstaniesz i znajdziesz na progu
oplątane w kwiaty zagubione wiersze,
wiedz, że w nich zamknęłam myśli swoich pogoń,
zapach górskiej łąki, smak jeżyn i świerszcze.

Podnieś je troskliwie i włóż do zielnika,
teraz, kiedy lato jest tylko wspomnieniem,
w ogrodowych strofach możesz mnie spotykać,
zamglonej scenerii porozchmurzam cienie.

(z archiwum, zmieniony)

Nocną struną

2011-11-08T00:28:00.005+01:00

Wczorajszy zachód słońca.

Nocną struną

Pragnę, byś mnie zabrał z sobą gdzieś daleko,
gdzie nie braknie nigdy błękitu i słońca,
twoja twarz mi błądzi pod senną powieką,
księżycową strunę wiatr jesienny trąca.

Weźmiesz mnie za rękę, w ciszy i bez słowa
okryjesz dotykiem swoich silnych ramion,
w twoje pocałunki tak jak w puch się schowam,
gwiezdną bezsennością ciała omotamy.

Czy za dużo pragnień? Wiem, że przyjdziesz we śnie,
rano się obudzę i w chłodzie poranka
zatrzymam to ciepło z moich sennych westchnień,
niech chwilę zostanie w duszy zakamarkach...

Ciepło brązów

2011-11-07T05:44:00.018+01:00

Ile piękna można znaleźć na starych cmentarzach...
Cmentarz na Lipowej w Lublinie, druga po Powązkach najstarsza nekropolia w Polsce. Pierwsze nagrobki pochodzą z XVIII w.
(Wszystkie zdjęcia robiłam wczoraj)

Pomnikowe dzieła sztuki wysokiej klasy, wykonane z piaskowca.

Kurhan carskich generałów i namiestników.

Piaskowiec, to miękki materiał, podlegający szybkiemu rozpadowi.

Alegoryczne postacie - ślepy lirnik...

... anioł (muza?).

Bajecznie przebarwiona irga.

Tu rosną nawet opieńki.

Fantastycznie płonący buk, na pewno ponad stuletni...

... i noga tego buka, wrośnięta w płytę grobowca.

Zabytkowa cerkiewka.

Ciepło brązów

Nie chcę z melancholii pleść jesiennych wierszy,
brąz i ochra przecież to ciepłe kolory,
ze słońcem we włosach mam miodu refleksy,
uczucia maluję karminowym wzorem.

Przestańmy rozmyślać wciąż o przemijaniu,
wyciągnijmy radość z annałów pamięci,
kiedy mnie zobaczysz, uśmiech mi podaruj,
ciągle w smutku tonąć? Jakoś nie mam chęci...:)

Jeszcze się nie lękam

2011-11-06T08:14:00.007+01:00

Trochę fotoimpresji z Kazimierza n/Wisłą.

Jeszcze się nie lękam

Znowu mglisty ranek, zza pierzei nocy
drzewo się wyłania w jesiennej zadumie,
poszarzałym świtem dzień na scenę wkroczył,
chcę wykrzesać radość, choć nie wiem, czy umiem.

Gdy na mojej duszy trochę słonych zmarszczek,
szare wizje snuję w kolejnej odsłonie,
aby znów nie popaść w zawieruchę zmartwień,
w ciepłym złocie liści ogrzeję swe dłonie.

Tyle ich opadło, smutne stoją drzewa,
w coraz bardziej skromnych, przejrzystych sukienkach,
chwytam ten ostatni, wierszem o nim śpiewam,
choć przyjdą szarugi, jeszcze się nie lękam... :)

Listopadowe preludium

2011-11-05T08:16:00.006+01:00

Bukowy las.

Mgła nad zalewem.

Ostatnie rudbekie.

Listopadowe preludium

Tyle wokół cudów, jeszcze piękna jesień,
zapłonęły dęby rudymi ogniami,
w połyskliwym kręgu na barwnej palecie,
tańczą z wiatrem lśnienia, które już za nami.

Zasypiają łąki w płowość traw skąpane,
purpurowe zorze nie grają już świerszczem,
w mglisty woal skryte godziny nad ranem,
tylko nie chcą zasnąć uczucia i wiersze.

Na chwilę

2011-11-04T06:00:00.008+01:00

Trochę jesiennych pejzaży sandomierskich.

Fotografie Andrzeja (naszego)

Na chwilę

A życie mnie wciąż zaskakuje,
gra szybko, raz tym, a raz owym,
poproszę, niech raz mnie skieruje
na urlop - ten wypoczynkowy.

I wcale nie będę się nudzić,
choć jesień, kolory w rozkwicie,
odpocząć od zgiełku, od ludzi,
przystanąć na moment o świcie.

Rozprężyć szeroko ramiona,
wziąć oddech od spraw i sprawunków,
a może na chwilę też skonać
i pobiec w odwrotnym kierunku.

Bez słów, samochodów i cieni,
w zieloną mgławicę bez końca,
marzenia na jawę zamienić,
codzienność, jak liście postrącać...

pójdę boso...

Poezja

2011-11-03T05:52:00.004+01:00

Poezja

Przychodzi nad ranem lub w ciszy wieczoru,
wywołana dźwiękiem, obrazem lub myślą,
ma powiewną suknię, w niej serca koloryt,
z pejzażami marzeń, snami, co się wyśnią...

Jest słońcem i burzą, miłością i deszczem,
pleciona słowami na niteczkach duszy,
poruszana bólem, którego już nie chcesz,
pragnieniem i żalem, melodiami wzruszeń.

Bo w wierszach jest czułość, tęsknota i bliskość
taka delikatna, jak jesienne kwiaty,
wierszem mogę tobie wypowiedzieć wszystko,
jeżeli go tylko odczytać potrafisz...

Póki jeszcze

2011-11-02T01:04:00.008+01:00

Kilka niedzielnych fotek z lasu nad Zalewem Zemborzyckim.

Przez cały dzień utrzymywała się lekka mgła.

Póki jeszcze

Póki jeszcze we mnie płonie iskra życia
wychodzić z podziwu nigdy nie przestanę,
nad bladawym słońcem w jesieni prześwitach,
nad codziennym światłem, które daje ranek.

Nieuchronność przemian co roku niezmienna,
chłonę ją zachwytem dziecięcym od nowa,
póki jeszcze w żyłach słyszę swoje tętno.
Chociaż pozostaną po mnie tylko w słowa...

Lubię listopady

2011-11-01T07:46:00.009+01:00

Liście bergenii nabierają bordowych odcieni (nad moim oczkiem wodnym).

Karminowy dąb syberyjski.

Takich korali mogą pozazdrościć berberysom nawet indyki...:)

Lubię listopady

Lubię listopady, zapach mokrej ziemi,
szeleszczące cicho pod butami liście,
mchami porośnięte przydrożne kamienie,
ten spokój w przyrodzie... zakończył się wyścig.

Malarzowi wspomnień zostały w palecie
na koniuszkach brzozy złotawe impresje,
jeszcze wiatr jesienny karmin z dębu miecie,
stara jabłoń skrzypi pod ciężarem westchnień.

Noc dniem zawładnęła, szron srebrzy się w sadach,
śpią wrzosy pod liści rudawym kobiercem,
nim zgasną ostanie znicze listopada,
niech płomień rozpali chociaż jedno serce.

A Oni nie chcą, by się smucić

2011-10-31T05:29:00.014+01:00

Miejsca spoczynku

Czesława Miłosza...

Juliana Tuwima...

Haliny Poświatowskiej...

Jana Lechonia...

Marka Grechuty...

Jonasza Kofty...

Agnieszki Osieckiej...

(fotografie z netu)

A Oni nie chcą by się smucić

Zapal im świeczkę w swojej duszy,
niechaj wspomnieniem świeci w myśli,
niech nie zabraknie dla Nich wzruszeń,
byli, kochali przeszli, przyszli...

Kalendarz umilkł w jednej dobie,
słyszę Ich śmiechy, słowa czułe,
wdzięczności nigdy nie wypowiem,
poezję Ich do serca tulę.

A Oni nie chcą, by się smucić,
po co Poetom ta żałoba,
żywym oddali serca nuty,
niech więc nie płaczą na Ich grobach.

Niech grają świerszczem, w słońcu płyną,
zaszumią liściem w wiatru wtórze,
w Ich wierszach nadal dźwięczy miłość...
zostawiam im czerwoną różę.

Cicha (***Wierszem rozmawiam)

2011-10-30T07:48:00.008+01:00

Cicha (***Wierszem rozmawiam)

Wierszem rozmawiam, piszę słowa,
raz są świetliste, raz w półcieniach,
w zielniku zdarzeń myśli chowam,
wraz z porą roku barwę zmieniam.

Jest noc bezsenna, leśna cisza,
deszcz, promień ciepła, mgły aksamit...
i w każdym wierszu dobrze słyszę
tę cichą miłość między nami.

Mgliste poranki

2011-10-29T07:58:00.007+02:00

(ta fotka z netu)

Mgliste poranki

Wieczory i noce spowite w zasłony,
świt nie chce się budzić, biel senność rozlewa,
doliny w intymną pieszczotę wtulone,
a górą złotawo majaczą już drzewa.

Cichym głosem ptaki znaczą świata tętno,
lubię z mgłą poranki, przypatrz się tym cudom,
gdy na twoich oczach wyłania się piękno,
dlaczego poeci jesiennie marudzą?

Liście

2011-10-28T05:46:00.005+02:00

Owoce irgi

Liście

Liście tańczą w koło w subtelnych unikach,
wiatr choreografię układa na chmurach,
figur nie powtarza i ulotność znika,
w ostatnich przyrody barwnych sygnaturach.

Chłodnej mgły woale płyną w ciszę nocy ,
a nad ranem srebrem szronu świeci trawa,
za chwilę listopad na estradę wkroczy -
zakończy taneczny, liściasty karnawał.

Dzisiaj

2011-10-27T00:12:00.001+02:00

Dzisiaj

Nigdy nie wiem czym mnie nowy dzień obdarzy,
każde moje dzisiaj, to znak zapytania,
chyba nie potrafię już na jawie marzyć,
całkiem drzwi zatrzasnąć też jeszcze się wzbraniam...

W głowie chmurne myśli, smutek, jak bumerang
odbity od wczoraj przypomina frazę,
chandra tryumfalnie w ramiona mnie zbiera,
snuje pajęczynę na przyczółkach zdarzeń.

W mgielnej sukni wolno poranek przychodzi,
dobry sen wygasa pod cieni powieką,
może znów powtórnie kiedyś się narodzę,
lecz do tego dzisiaj jest mi za daleko...

Nie zapomnij o niej

2011-10-26T01:23:00.005+02:00

Nie zapomnij o niej

Gdy róża na zimę przykryta chochołem
zapadnie w sen słodki pod pierzynką śniegu,
nie zapomnij o niej, imię jej przywołaj,
ciepłymi myślami nią się zaopiekuj.

Sierpniowym zapachem będzie pieścić zmysły,
wciąż czeka na czułość, serca nie zamykaj,
zasnęła na chwilę, aby w roku przyszłym
poddać się kochanej ręce ogrodnika... :)

Ogród wspomnień

2011-10-25T05:40:00.006+02:00

Owoce pigwy.

Ogród wspomnień

Do ogrodu wspomnień codziennie przychodzę,
ten nie pisze wierszy, co go nic nie boli,
tu pejzaże myśli nie mają ogrodzeń,
z zielonych tchnień wiosny, jesieni okolic.

Letni promień słońca wkładam do koszyka,
czerwień jarzębiny, zapach malin, wrzosów,
wiersze drzemią w kwiatach i szumią w strumykach,
jesienną zadumą wplączą się we włosy.

Tyle barw i wzruszeń kwitnie na rabatach,
ulotności myśli i uczuć gorących,
gdy w zimowej bieli zasną wszystkie kwiaty,
w koszyku z ogrodu poszukasz swych wspomnień.

Jeszcze nie chcę

2011-10-24T04:51:00.013+02:00

Jesienne pejzaże z Kazimierza i okolic

Owoce dzikiego powojnika pnącego.

Tej piękności przymrozek nie zaszkodził:)

Jeszcze nie chcę

Jest czwarta. Powoli układam swe myśli,
wiatr szarpie gałęzie w latarni półcieniach,
październik przemija, szybując wraz z liśćmi,
w palecie cynobry na brązy przemienia.

Dnie bardziej pochmurne, lecz wciąż kolorowo,
w życiu tyle rzeczy mam wciąż do zrobienia,
w ciszę klawiatury wplatają się słowa -
jeszcze nie chcę w szarość swych marzeń zamieniać.

Piękno w tobie

2011-10-23T08:23:00.007+02:00

Modrzewie w złoto-rudych sukniach,

a berberysy w karminach.

Ostatnia mimoza...

... i jesienne, dzikie rumianki:)

Piękno w tobie

Z chwil które właśnie celebrujesz,
z poranków, westchnień, spojrzeń, rozmów,
z myśli, co w słowa je przekujesz,
z uśmiechów, wspomnień i melodii,

w podaniu ręki, ciepłym geście,
w zroszonym łzą mrugnięciu powiek,
w sekundzie, w której właśnie jesteś,
wciąż tworzysz piękno. Ono w tobie.

(z archiwum, poprawiony, tytuł zmieniony)

Maleńka enklawa

2011-10-22T08:18:00.005+02:00

Liście dzikich jeżyn.

Śnieguliczka biała.

Owocki konwalii.

Maleńka enklawa.

A kiedy deszcz bębni w okno października,
szarawy świt tonie w jednostajnym szumie,
senność pod powieką długo nie chce znikać,
jak wskrzesić entuzjazm? Chyba dziś nie umiem.

Ptaki rozpoczęły poranny komentarz,
pokój wciąż skąpany w bezbrzeżnej szarówce,
na nutach nostalgii smutna myśl się pęta,
żeby wiersz napisać zapalam żarówkę.

Mgła zza oka wnika w jej światło bladawe,
widzę jasny prześwit pod pochmurnym niebem,
wzrok zatapiam szybko w maleńką enklawę,
budzę dobre myśli. Mogę przyjść do siebie.

Bajeczka o intrydze

2011-10-21T08:35:00.005+02:00

Jesienne krajobrazy z Polesia Lubelskiego.
*********************************************************

Bajeczka o intrydze

Gdzie nie spojrzysz bracie, intryga króluje,
najpierw coś cię drażni, stroisz fochy, miny,
gdy do twoich żalów ktoś się dostosuje,
rakiem się wycofasz, uciekasz w maliny.

Z minką niewiniątka potem okiem mrugasz -
„Czy ja coś mówiłem? To ona! To nie ja”,
trzeba więc posłodzić, a nuż znów się uda,
tu miły obłoczek, a tam ciemna knieja.

Kiedy kogoś bawią intrygi, podchody -
zaraz będzie morał, więc słuchajcie dzieci:
nie dajcie się złapać w złudnych słów niewody,
intrygi wpadają w swoje własne sieci...

(z archiwum, wiersz napisany jako komentarz w sierpniu br.)

*** Lubię wieczorami

2011-10-20T07:32:00.012+02:00

*** Lubię wieczorami

Lubię wieczorami spoglądać na niebo,
chmury oddychają karminową ciszą,
jesienią są wczesne, pospieszyć się trzeba
zanim zmrok zapadnie i dzień ukołysze.

Uchwycić tę chwilę, kiedy z dnia pomostu
słońce schodzi szybko i blask swój oddaje...
żeby w życiu wszystko było takie proste,
z kolorową puentą, jak w krainie bajek.

Taka nieuchronność, zwykła kolej rzeczy,
za chwilę noc wejdzie, to trudny adwersarz,
pogoń chmurnych myśli na nowo roznieci,
wieczorem zaś miłość wprasza się do wiersza.

Zatańcz ze mną jeszcze

2011-10-19T07:42:00.011+02:00

Zatańcz ze mną jeszcze

Kolejny rok minął. Życie jest uparte,
znów w wazony wstawiam złocienie i róże,
czy dobry kalendarz ma w zapasie karty,
ile tych jesieni przemknie przed podróżą...

Kartki, tak jak liście strąca wiatr wichrzyciel,
stos jest coraz większy, rośnie z każdym rokiem,
zatańcz ze mną jeszcze trochę, moje życie,
obiecuję - więcej nie pomylę kroku...

Najbarwniejszy pochód

2011-10-18T08:24:00.004+02:00

Najbarwniejszy pochód

Kolejny dzień słoneczny uśmiecha się z rana,
nie warto się zamartwiać, taka piękna jesień,
korowód złotych liści w takt wiatru wplątany,
na cienkich nitkach godzin tyle ciepła niesie.

Najbarwniejszym pochodem zwykle bywa życie,
choć też gradem i deszczem pod nogi zamiecie,
śpiewam radość, nim kolor zamilknie w poszyciu,
smutne wiersze niech piszą prawdziwi poeci.

Ostatnie kwiaty

2011-10-17T07:25:00.007+02:00

Kilka wczorajszych fotoimpresji z mojego ogrodu.

Wiewiórka beztrosko buszowała po drzewach.

Pogoń z obiektywem za rudą tancerką.

Pałki zaczynają się "kocić".

Na różanych krzewach są jeszcze pączki.

Drobniutkie rudbekie nie poddają się pierwszym przymrozkom.

Ostatnie kwiaty

Są chwile poranka, których nie zapomnisz,
majowe wieczory, przebiśnieg o świcie,
fioletowe cienie w sierpnia melancholii,
krzyk jaskółek latem pod nieba błękitem.

Wszystko co wyzwala stukot twego serca,
duszę ci naznacza wzruszenia stygmatem,
gdy ziemia usypia w rudości kobiercach,
pierwszy wiersz złożony i ostatnie kwiaty.

W cudnej dekoracji

2011-10-16T08:31:00.006+02:00

W cudnej dekoracji

Koronkową szadzią brzask przyćmił kolory,
promień pocałunkiem budzi jasne myśli,
ranek w różu pąsach delikatnym wzorem
ażurowe srebro domalował liściom.

Słońce gra uśmiechem w pejzażu teatrze,
mgieł kurtyny szybko się dzisiaj podnoszą,
chłoń ulotne piękno, cudną dekorację,
nim się szadź zamieni w drżące krople rosy.

We mnie późne lato

2011-10-15T09:17:00.005+02:00

Balet chmurek - zdjęcie kolegi (AdamG).

Płowowłose trawy...

...a groszki nadal pięknie kwitną:)

We mnie późne lato

Długo śpi poranek, gdy w chmurach splątany,
na stole w wazonie liliowią się wrzosy,
klon stuka do okna liściem pozłacanym
wiatr wygrywa songi w trawach płowowłosych.

Choć na dworze słota, we mnie późne lato,
jakby chciało zmylić przyczółki jesieni,
alfabetem Morse'a w deszczowym staccato,
płyną czułe słowa, by czas opromienić.

Jeszcze parę pączków na krzaku różanym,
chociaż czas swój schyłek nową zmarszczką znaczy,
nie chcę się poddawać myślom rozpłakanym -
po co. Jesień w duszy śpiewa mi inaczej...:)

Bo w wierszach jest bliskość

2011-10-14T00:35:00.008+02:00

Jeśli wiersz pisany nocą, to niebieskie bodziszki...

... i ostróżki - jeszcze kwitną:)

Bo w wierszach jest bliskość

W taką noc jesienną, gdy cisza za oknem
przez ciemny prostokąt do myśli się wkrada,
kiedy smutne drzewa w kroplach deszczu mokną,
mogę tobie miłość wierszem opowiadać.

Bo w wierszach jest czułość, tęsknota i bliskość
taka delikatna, jak jesienne kwiaty,
wierszem można zawsze wypowiedzieć wszystko,
czego czasem prozą człowiek nie potrafi...

Tak bym chciała kiedyś

2011-10-13T06:11:00.004+02:00

Ostatni (?) kwiat budlei Dawida tej jesieni.

Tak bym chciała kiedyś

Tak bym chciała kiedyś, by moja codzienność
przystanęła trochę w oszalałym pędzie,
schwytać małą chwilę, nim zapadnę w senność,
oddech swój spowolnić - czy dane mi będzie?

Chwilę tę zatrzymać, upić się jej trwaniem,
poczuć wiatr we włosach, smak deszczu na twarzy,
zamknąć czas w swych dłoniach i żyć w przekonaniu,
że zamienię „muszę” na „chcę” - choć tym razem...

(z archiwum, poprawiony)

Jesienna miłość

2011-10-12T05:49:00.008+02:00

Jesienna miłość

Zdaje się spóźniona, odfrunęły ptaki,
nie grają cykady upojnym wieczorem,
we wrzosowej sukni, z jabłek aromatem
poderwała serca do kochania skore.

Niebo poszarzało, wiatr struny napina,
ona tańczy z liściem w złotawej przestrzeni,
śpiewa z obłokami w głogach, jarzębinach,
że potrafi szarość w purpurę zamienić.